George Jan Kooymans (11 maart 1948 – 22 juli 2025) was een Nederlandse rockmuzikant, bekend als medeoprichter, leadgitarist, medezanger en belangrijkste songwriter van de langlopende band Golden Earring.
George Kooymans richtte in 1961 samen met bassist Rinus Gerritsen in Den Haag Golden Earring op, aanvankelijk als duo onder de naam The Tornadoes, voordat ze zich omdopten tot The Golden Earrings, geïnspireerd door een lokale hit. In 1965 breidde de band zich uit tot een volledig kwartet met drummer Jaap Eggermont en zanger/vocalist Frans Krassenburg. Als leadgitarist, achtergrondzanger, leadzanger en belangrijkste songwriter van de band heeft Kooymans vanaf het begin tot aan het einde van het zestigjarige bestaan van Golden Earring een grote invloed gehad op de creatieve richting van de band. Hij leverde een bijdrage aan iconische riffs, teksten en melodieën die hun geluid hebben bepaald. De groep bracht dat jaar hun debuutsingle "Please Go" uit, waarmee een vruchtbare carrière begon die Kooymans tot aan het einde van de band in 2021 zou leiden.
In de loop der jaren evolueerde Golden Earring van beat- en psychedelische poproots in de jaren zestig – wat duidelijk te horen is in vroege hits als "Dong Dong Diki Diki Dong" (Nederlandse nummer 1, 1968) – naar hardrock en progressieve invloeden in de jaren zeventig en tachtig, waarbij Kooymans de verandering aanstuurde met zijn gitaarwerk en composities. Belangrijke mijlpalen zijn onder meer hun debuutalbum Just Earrings (1965) en de klassieke bezetting die in 1970 werd geconsolideerd toen drummer Cesar Zuiderwijk Eggermont verving, waardoor een harder geluid mogelijk werd op albums als Moontan (1973). Kooymans schreef mee aan de internationale doorbraakhit van de band, "Radar Love", voor dat album, dat de Nederlandse hitlijsten aanvoerde, de zevende plaats bereikte in het Verenigd Koninkrijk en op nummer 13 stond in de Amerikaanse Billboard Hot 100, waardoor ze wereldwijde bekendheid verwierven. Latere successen waren onder meer "Twilight Zone" (1982, van Cut), een ander nummer van Kooymans dat de tiende plaats bereikte in de Amerikaanse Billboard Hot 100 en de eerste plaats in de Mainstream Rock-hitlijst, en "When the Lady Smiles" (1984, van N.E.W.S.), dat terugkeerde naar de eerste plaats in Nederland, maar controverse veroorzaakte met de videoclip geregisseerd door Dick Maas, met verontrustende beelden van een non en een lobotomie-scène, wat leidde tot een verbod op MTV en andere zenders. De band bracht in hun carrière 25 studioalbums en bijna 30 Nederlandse Top 10-singles uit, waarbij Kooymans' songwriting centraal stond in nummers als deze, die een mix waren van opzwepende ritmes, psychedelische elementen en hardrockenergie.
George Kooymans znaki.fm/nl/persons/george-kooymans/ bracht in 1971 zijn debuutalbum Jojo uit, met een bluesrockstijl die zijn vroege songwriting en gitaarwerk buiten de bandcontext liet horen. Het album werd opgenomen tijdens een korte periode tussen Golden Earring-verplichtingen en bevatte soepele rocknummers die Kooymans' vocale en instrumentale veelzijdigheid benadrukten.
Zijn tweede soloalbum, Solo, kwam uit in 1987 en bevatte meer introspectieve poprockcomposities, waaronder originele nummers en een rockherinterpretatie van Sonny & Cher's "The Beat Goes On". Het album benadrukte Kooymans' vermogen om new wave-invloeden te combineren met persoonlijke lyriek, waarin hij reflecteerde op emotionele en relationele thema's.
In 2010 werkte Kooymans samen met de Amerikaanse gitarist Frank Carillo voor het livealbum On Location, waarop volwassen rockoptredens te horen zijn, doorspekt met ballads, Americana en pretentieloze gitaargedreven energie. Dit project markeerde een verschuiving naar reflectieve, op vriendschap gebaseerde opnames, die afwijken van de energieke hits van zijn band.
Kooymans en Carillo kwamen in 2022 weer samen voor Mirage, een album met roots dat akoestische elementen, blues en countryinvloeden combineert in nummers die gaan over verlies en introspectie. Dit album was zijn laatste grote werk voor zijn pensioen.
In 2017 richtte Kooymans samen met Henny Vrienten en Boudewijn de Groot de Nederlandse supergroep Vreemde Kostgangers op, die drie Nederlandstalige albums uitbracht: Vreemde Kostgangers (2017), Nachtwerk (2017) en Mist (2023). Deze albums combineerden rock met persoonlijke verhalen over ouder worden, ironie en emotionele diepgang. Door de live-studio-aanpak van de groep kon Kooymans reflectieve thema's verkennen in een collaboratieve setting, in tegenstelling tot zijn eerdere solo-introspectie.
Gedurende zijn carrière schreef Kooymans ook nummers voor andere artiesten, zoals 'Seasons' voor Earth & Fire in 1970 en 'Everybody's Day' voor Bojoura, waarmee hij zijn veelzijdigheid als producer van hits buiten Golden Earring bewees. Hij trad ook af en toe op als gastmuzikant, onder meer als gitarist op verschillende Nederlandse rockopnames, waarmee hij zijn invloed op de lokale scene onderstreepte.
